Środa, 23 stycznia 2019r.
Patroni jednostek wojskowych
20.04.2009
gen. broni Józef Kuropieska

Minister Obrony Narodowej decyzją nr 145/MON z 10 czerwca 2002 roku polecił 6 batalionowi dowodzenia 6 Brygady Desantowo-Szturmowej w Krakowie przyjąć imię patrona – generała broni Józefa Kuropieski.

Józef Kuropieska urodził się 25 maja 1904 roku w Jedlni w powiecie kozienickim jako syn Stanisława i Józefy z domu Cybula. Ojciec był wyrobnikiem wiejskim, a po przeprowadzce do Radomia pracował w fabryce mebli jako robotnik przemysłowy. W wieku siedmiu lat młody Kuropieska rozpoczął naukę w szkole powszechnej w Jedlni. Po zmianie zamieszkania rodziców kontynuował naukę w Radomiu w seminarium nauczycielskim, które ukończył w 1918 roku bez zdania egzaminu maturalnego.
W wieku szkolnym zetknął się z działalnością niepodległościową w szeregach harcerstwa i Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1920 roku wstąpił do wojska jako ochotnik. W 1923 roku został słuchaczem Szkoły Podchorążych w Warszawie, a następnie po zaliczeniu rocznego kursu unifikacyjnego został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. Naukę w szkole traktował bardzo poważnie, czego potwierdzeniem jest uzyskanie drugiej lokaty w całej grupie absolwentów i promocja na pierwszy stopień oficerski - podporucznika. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w 1924 roku odbył praktyki w Korpusie Kadetów we Lwowie i w szkole podoficerskiej 85 pułku strzelców wileńskich. Po odbyciu praktyk liniowych, od 1926 roku pełnił służbę w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej na stanowiskach dowódcy kompanii w różnych pododdziałach.
W czasie przewrotu majowego w 1926 roku Kuropieska był świadkiem rozmowy marszałka J. Piłsudskiego z prezydentem S. Wojciechowskim oraz uczestnikiem walk wokół Belwederu. W 1928 roku otrzymał awans na porucznika. W 1931 roku ukończył kurs obserwatorów lotniczych w Dęblinie, a następnie - po powrocie do Warszawy pełniąc służbę w garnizonie stołecznym - studiował ekonomię polityczną w Wolnej Wszechnicy Polskiej na wydziale Międzynarodowej Polityki Gospodarczej.
Dalszą edukację rozpoczął w 1934 roku w Wyższej Szkole Wojennej, którą ukończył w 1936 roku. W trakcie studiów odbył staż w sztabach 4 Dywizji Piechoty w Toruniu (1935), Wileńskiej Brygady Kawalerii i Nowogródzkiej Brygady Kawalerii (1936). Po ukończeniu uczelni 30 października 1936 roku został awansowany na stopień kapitana dyplomowanego i otrzymał przydział do 22 Dywizji Piechoty Górskiej w Przemyślu na stanowisko pierwszego oficera sztabu.
W 1938 roku został przeniesiony do Wojskowego Biura Historycznego przy Głównym Inspektoracie Sił Zbrojnych w Warszawie, skąd w marcu 1939 roku otrzymał przydział mobilizacyjny na stanowisko szefa oddziału operacyjnego sztabu grupy operacyjnej „Bielsko” wchodzącej w skład Armii „Kraków”. Na tym stanowisku Józef Kuropieska brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po bitwie pod Tomaszowem Lubelskim i Rawą Ruską 20 września dostał się do niewoli niemieckiej w miejscowości Cieszanów, niedaleko Lubaczowa. Do 3 maja 1945 roku przebywał w obozach jenieckich (oflagach) w Braunschweig, Woldenberg, Sandbostel i Lubeka tj. do czasu wyzwolenia obozu przez wojska brytyjskie.
Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 30 czerwca 1944 roku. 15 maja 1945 roku otrzymał przydział do Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego, następnie jako jeden z nielicznych oficerów z wyższym wykształceniem wojskowym został przeniesiony do oddziału operacyjnego Sztabu Generalnego. W czerwcu tego roku otrzymał awans na stopień podpułkownika oraz został wyznaczony na dowódcę kompanii honorowej Wojska Polskiego, z którą uczestniczył m.in. w paradzie zwycięstwa w Moskwie.
We wrześniu 1945 roku został mianowany szefem sztabu Polskiej Misji Wojskowej przy ambasadzie RP w Londynie i jednocześnie w Kairze i Palestynie, a od lutego następnego roku attache wojskowym w Wielkiej Brytanii.
Po powrocie do kraju w kwietniu 1947 roku na krótko został wyznaczony dowódcą 15 Dywizji Piechoty w Olsztynie, skąd wrócił do Warszawy, gdzie pełnił służbę wojskową na różnych stanowiskach. W październiku tego roku objął stanowisko dyrektora nauk w Akademii Sztabu Generalnego WP, skąd przeszedł na stanowisko zastępcy szefa Sztabu Generalnego. Na tym stanowisku został awansowany na stopień generała brygady (lipiec 1948). W marcu 1949 roku objął obowiązki szefa sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego.
W maju 1950 roku nastąpił najtragiczniejszy moment w życiu generała Kuropieski. Na skutek fałszywych i spreparowanych oskarżeń o szpiegostwo i przygotowywanie kontrrewolucyjnego spisku w wojsku został aresztowany pod zarzutem współpracy z wywiadem brytyjskim. Po długim śledztwie i wymyślnych torturach – głównie psychicznych został (25 czerwca 1952 roku) skazany dwukrotnie na karę śmierci. W więzieniu mokotowskim w Warszawie (XII pawilon) przebywał do 15 grudnia 1955 roku, kiedy to został zwolniony ze statusem „więźnia na przepustce” na podstawie postanowienia Naczelnego Sądu Wojskowego o uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji. Po postanowieniu Naczelnej Prokuratury Wojskowej o umorzeniu śledztwa z braku dowodów winy z 25 stycznia 1955 roku został w marcu następnego roku zrehabilitowany i przywrócony do służby wojskowej. W czerwcu 1956 roku objął stanowisko redaktora naczelnego powstającego kwartalnika wojskowego „Wojskowy Przegląd Historyczny”, skąd w październiku odszedł na stanowisko dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W następnym roku otrzymał awans na generała dywizji. W trakcie siedmioletniego dowodzenia okręgiem wniósł duży osobisty wkład w tworzenie 6 Dywizji Powietrzno-Desantowej w Krakowie.
W listopadzie 1963 roku został powołany na stanowisko komendanta Akademii Sztabu Generalnego, skąd po czterech latach (30 marca 1968 roku) został przeniesiony w stan spoczynku.
Obok działalności wojskowej gen. Kuropieska dwie kadencje był posłem na Sejm (1957 – 1965).
Będąc na emeryturze prowadził aktywną działalność społeczną i polityczną. oraz wiele podróżował po świecie. Odwiedził Afrykę, Izrael, Stany Zjednoczone. Ponadto zajął się działalnością publicystyczną. Jest autorem następujących książek i wspomnień z okresu służby oraz przeżyć więziennych: „Wspomnienia dowódcy kompanii 1923-1934”, „Wspomnienia oficera sztabu 1934-1939”, „Obozowe refleksje. Oflag II C”, „Z powrotem w służbie”, „Misja w Londynie”, „Nieprzewidziane przygody”, „Od października do marca”, „Wspomnienia z lat 1956-1968”.
Będąc już poza wojskiem został awansowany 12 października 1988 roku do stopnia generała broni.
Zmarł 31 sierpnia 1998 roku. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Generał Józef Kuropieska był odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V klasy za kampanię wrześniową 1939 roku, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski z Gwiazdą, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Grunwaldu III klasy, Orderem Sztandaru Pracy I klasy i Złotym Krzyżem Zasługi.
Był jedną z najbarwniejszych postaci przed i powojennego wojska. Uczestniczył w wielu doniosłych wydarzeniach, które miały miejsce w XX wieku. Był życzliwy i towarzyski oraz miał wspaniałe poczucie humoru. Chętnie dzielił się swoimi doświadczeniami i przeżyciami z młodszym otoczeniem. Posiadał umiejętność sprawiedliwego, chociaż krytycznego oceniania ludzi. Pomimo surowych kryteriów potrafił być jednak wielkoduszny – nawet wobec swoich dawnych prześladowców.

 

6 batalion dowodzenia >>>